دیرگاهی است نظری نیافکنده ام

بر بندهای مِسین ارتباط

به اعجاز پر شدن فاصله دوزخی ام

رنجنامه بی هیا وهوی روزمره گی

که نسروده ام نه تو را و نه خویش

که لبخندی بخشیده باشمت

آری دیرگاهی است که نسروده ام

که مزرعه بی خواهی ام

که همه آرامشم دلگرمی لبخند تُست

و به ساده گی کودکانه دوست داشتنت

و غرقه در غم نانی

که تو نخواسته بودی